Al het geweld tegen kinderen is ernstig

Kinderen zijn afhankelijk van volwassenen. Volwassenen, die – in welke hoedanigheid dan ook – macht over hen hebben. Het is een ongelijkwaardige verhouding, waaronder veel kinderen en nu volwassenen te lijden hebben. Bescherming van het leven van kinderen, uit integriteit en respect voor kinderen staat hierbij voorop. Hoewel in intentie en boodschap verkondigt, pakt het in het leven en de praktijk anders uit. In de vijftiger jaren van de vorige eeuw was bekend, dat er misstanden waren, maar niemand werd gehoord. Wegkijken voor verantwoordelijkheid ten koste van kinderen was gemeengoed.

De commissie Deetman heeft onderzoek gedaan in opdracht naar seksueel misbruik door kerkdienaren in de Rooms-Katholieke kerk en concludeerde dat seksueel misbruik tussen 1945 -1985 tussen de 10.000 en 20.000 kinderen heeft getroffen. De commissie Hulp, Erkenning, Genoegdoening ingesteld door de Rooms-Katholieke kerk, onderzocht 3.500 meldingen. Een gering aantal van het werkelijke misbruik en geweld tegen kinderen. Nu wordt bekendgemaakt dat 350 mensen, die als kind slachtoffer werden van excessief geweld in katholieke instellingen, waaronder scholen en seminaries, bijna 1 miljoen euro wordt betaald. Het wegkijken voor verantwoordelijkheid duurt voort, constateer ik.

Hoewel de nieuw paus de maffia aanpakt, worden de eigen ‘dienaren’ ontzien. Dat is dan ook de reden waarom ik onlangs in het Caterijnen Convent in Utrecht de samensteller van de tentoonstelling en media gezicht van de RK kerk vertelde, dat ik niets tegen hem persoonlijk heb, maar wel tegen het instituut dat hij vertegenwoordigt. Walging overheerst.

Heden ten dage worden in Nederland naar schatting 62.000 kinderen per jaar voor de eerste keer slachtoffer van seksueel geweld, waarbij internet een belangrijke rol speelt. Meisjes krijgen er meer mee te maken dan jongens. Dat is 1 op de 3 kinderen, in welke vorm dan ook, want licht of zwaar – al het seksueel geweld tegen kinderen is ernstig.

Kinderen schamen zich ervoor en vertellen dat niet, want voelen zich mede schuldig. Dat is niet terecht, maar zo werkt dat in de praktijk. Het zijn volwassenen die zich hebben te schamen en voor de rechter gebracht hebben te worden. De aardse rechter bedoel ik. Kinderen zijn loyaal naar beide ouders, ook bij (V)echtscheiding van ouders.

De Jeugdbescherming in Nederland richt zich niet op waarheidsvinding voor de Kinderrechter.  Bureau Jeugdzorg met gezinsvoogden zijn geen hulpverleners, waarin de meeste mensen in moeilijke situaties zich vergissen. Ook hun omgeving. Ouders hebben verantwoordelijkheid te nemen, ter bescherming van hun kinderen. Dat is de kern.

De aartsbisschop voor de aardse rechter.

Dat lijkt mij een goed begin van vernieuwing en verzoening.

 

Baarn, 27 juni 2014